Αναστασία-Ζωή Σουλιώτου

ΑΣΤΙΚΕΣ «ΔΙΑΦΑΝΕΙΕΣ»

«Κάθε αφήγηση είναι αφήγηση ταξιδιού- είναι πρακτική του χώρου. Ενδιαφέρει καθημερινές τακτικές και αποτελεί μέρος τους»[1]

Η καλλιτεχνική πρακτική της Αναστασίας Ζωής Σουλιώτου εξετάζει την περιπλάνηση (flânerie) στον εικονικό/δυνητικό χώρο του διαδικτύου, η οποία πραγματοποιείται μέσω των τεχνολογιών της γεωπληροφορικής (Google Maps Street View, Google Maps, Google Earth και CCTV Web Cams που αποτυπώνουν την κίνηση στους δρόμους των πόλεων). Με γνώμονα το προσωπικό βίωμα στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις (Παρίσι, Λονδίνο)  η καλλιτέχνις καταπιάνεται με τις χωρικές συνθήκες και το στοιχείο της παρακολούθησης στις άναρχες αστικές επεκτάσεις και την πρακτική της καθημερινότητας μέσα σε αυτές.

Οι φωτογραφίες της εγκατάστασης London Walkers αποτελούν αρχειακό υλικό από τις BBC Traffic Jam Cameras του Λονδίνου, οι οποίες είναι διαθέσιμες στο διαδίκτυο και αποτυπώνουν την κίνηση στους δρόμους της βρετανικής πρωτεύουσας ανά 10 λεπτά ενώ το βιβλίο και το βίντεο με τίτλο I’ve Never been to London City παρουσιάζουν έναν «διαστρεβλωμένο» ποιητικό  περίπατο στο εικονικό Λονδίνο ή «μετα-Λονδίνο»[2] του Google Street View.

Ο καλλιτέχνης μπορεί να λειτουργεί σήμερα ως εξερευνητής και να διερευνά ταυτοχρόνως γεωγραφικές, ιστορικές και κοινωνικοπολιτικές πραγματικότητες. Παίζει πλέον ρόλο όχι μόνο το ίδιο του το έργο αλλά και το δίκτυο μέσα στο οποίο κινείται το έργο του κάθε χρονική στιγμή.

Εικόνες, σχήματα, σύμβολα, λέξεις, κείμενα αναδύουν την παρατήρηση και την επικοινωνία ανάμεσα στο οικείο και το ανοικείο, ανάμεσα στο δημόσιο και στον «καθαρά» ιδιωτικό. Η σειρά πινάκων Portes de Paris παρουσιάζει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Πόλης του Φωτός που περιτριγυρίζεται από «Πύλες», σημεία δηλαδή που οριοθετούν την περιφέρειά της ορίζοντας τις εισόδους/εξόδους της.

Το βίντεο Flânerie Globale/Global Flanerie και το βιβλίο της καλλιτέχνιδος “Metro-Net” goes Google: a meta-Kippenberger e-globality σηματοδοτούν τη μετάβαση από την περιπλανητική της πόλης στην πλανητική διαδικτυακή περιπλάνηση. Στο βίντεο  το εικονικό/δυνητικό ‘εγώ’ (ο Pegman του Google Street View ή η Pegwoman καλλιτέχνις) επισκέπτεται πρωτεύουσες από διάφορες χώρες ανά τον κόσμο και διατείνεται στη γλώσσα της κάθε χώρας ότι ποτέ δεν την έχει επισκεφτεί. Στο βιβλίο “Metro-Net” goes Google: a meta-Kippenberger e-globality παρατίθενται φωτογραφίες εισόδων/εξόδων σταθμών Μετρό από 20 διαφορετικές χώρες με σκοπό τη δημιουργία ενός παγκόσμιου εικονικού/δυνητικού μετρό, ενός ηλεκτρονικού “Metro-Net”.

 

Η καταγραφή της εμπειρίας της πόλης συμβαίνει μέσα σε  αυτό που ο Μanuel Castells όρισε ως  «χώρο των ροών». Μέσα σε έναν τέτοιο  χώρο δεσπόζει το «ταυτόχρονο» χωρίς το «συνεχές», χτίζοντας ηλεκτρονικά διαδίκτυα και συστήματα πληροφόρησης. Στο χώρο των ροών η λειτουργία και το νόημα είναι ασύνδετα μεταξύ τους και εμπειρία περιορίζεται σε τοπολογικούς προσδιορισμούς. Η Αναστασία-Ζωή Σουλιώτου μελετάει τις μνήμες και τις δημόσιες αφηγήσεις της πόλης μέσα από τις νέες αστικές διαφάνειες, τον μετασχηματισμό των πόλεων και τις αντι-αφηγήσεις που παράγει τελικά ο κυβερνοχώρος των πόλεων…

 

Μαργαρίτα Καταγά

 

[1]              Ντε Σερτώ, Μ. Επινοώντας την καθημερινή πρακτική, Εκδ. Σμίλη, 2010

[2]              [2] Όρος του Boyer (1996), CyberCities, New York: Princeton Architectural Press, σελ. 15

 

 

ΔΙΑΔΟΣΗ

 

Advertisements